نشانی: مصیری، بلوار جمهوری

نوشته شده توسط دولت آبادی در چهارشنبه یازدهم اسفند 1389 |

یادی از سید اکبر

علی دولت آبادی*

باز یک خبر تلخ و اندوهبار دیگر و... دریغ و حسرتی دیرهنگام بر مرگ عزیزی باوقار و بامنش که روح لطیفش نتوانست این دنیا و زمانه ی قدرناشناس را تحمل کند.

شاید ایست قلبی برای آن معلم دل آزرده همچون نفسی عمیق بود ولی برای دوستدارانش که با خدمات ماندگارش زندگی می کنند، کنار آمدن با این واقعیت بسیار تلخ و جانگداز است.

با شنیدن این خبر (20 شهریور88) ناخودآگاه با آن مسافر عاشق به دیار گم گشته ای سفر کردم. همان سرای بی بدیل، دل نشین، دلنواز و لذت بخشی که ماوای کودکی و نوجوانی او بود. همان روستای بی آرایه ای که کودکانش قبل از تیغ آفتاب با اذان قوقولی قوقوی خروسکان می خروشیدند و با چهچه ی گنجشکان و بلبلان و صدای جوی آب و قورقور قورباغه و... نغمه ی جریان رود آرام می گرفتند. راستش تا دم دمای سحر فصل خزان زمستان  در کوچه های شلی، پشت بام های گلی، اوقات فراغت تابستانی بچه ها را که دوشادوش پدران و مادران در رنج و مرارت می کوشیدند و جوش و خروش آنها در مجالس جشن و سرور در کرانه ی حرار بیادماندنی، ایام نوروز و دید و بازدیدهای خانه به خانه، شب نشینی های خاطره انگیز، فوتبال بازی در زمین های چم آبادی، گشت و گذار در گندم زار و روشن نمودن آتشی برای بلال، خود و گله ی گاو و گوسفندان انداختن به رود و اندکی در بَرم(استخر ) آب بازی کردن و... شاید بهتر بگوییم زندگی چند ساله  مردم آنجا که سید اکبر هم در آن نقش داشت با همه تلخی و شیرینی اش بسیار مرور کردم.

آری! گفتن از دولت آباد گفتن از سید اکبر است. همان دیار متروکه ای که سید اکبر در آن جان یافت و خانه ای که سنگ بنای شخصیت او شکل گرفت.

زندگی در بین کسانی که با کینه و عداوت بیگانه بودند آنهایی که رزق حلالشان را با ریزش عرق جبین در زمین درو می کردند و هزینه تحصیل فرزندان خویش را از طریق پرورش دام و طیور کسب می نمودند. جایی که صفا و صمیمیت ، وحدت و همدلی، تفاهم و همزبانی مردمش زبانزد همه بوده و هست. روستایی که بچه هایش اهل یک ده نبودند بلکه اعضا یک خانواده بودند، خانواده ای که به باور این قلم هرگز گذشته و اصالت خویش را فراموش نکردند. ساکنان این قبیله استقلال، عزت نفس، سعی و تلاش و استقامت و گذشت را از پدرانشان به ارث برده اند. مهر، محبت، شرم، حیا و وفا را از مادرانشان آموخته اند.

در طول دوران گذرعمر در آن دیار که کم هم نیست به یاد نمی آورم که قهرو غیض کوچکتر ها و بزرگترها تا پایان روز کشیده باشد. در هیچ اختلاف و نزاعی شاهد جبهه گیری نبودم، البته که زندگی آرمانی نداشتند اما یک زندگی شیرین و رویایی داشتند. و سید اکبر شیرینی زندگی رویایی این قوم و عضوی از این خانواده بزرگ و اصیل بود (یقینا رشد و نمو در فضا و محیط طبیعی که همه عناصر و عوامل صحیح تربیتی وجود دارد ساختن افراد بزرگ دور از ذهن نخواهد بود). اما وقتی او به تقدیر یا به تدبیر فصل نوینی از زندگیش را آغاز کرد به ناگاه نوجوانیش را پنهان و با بزرگترها معاشرت نمود. و افق نگاهش را وسیعتر از محیط شخصی دید. و به قول برادرش: دانش آموز دبیرستان بود ولی رفیق دبیران، دانشجوی دانشگاه بود ولی با اساتید حشرو نشر داشت. اوقات فراغت خود را در تقسیم حدود و ثغور با کشاورزان بود و... به واسطه ی همین بلوغ زودرس در اولین و دومین نمایش مردم داری (شوراهای اسلامی شهر و روستا) منتخب مردم مصیری شد.

حاصل کار برجسته زحمات دوران چهارساله او و همکارانش تبدیل مصیری به شهر بود و دوره ی چهارساله ی دوم که با کسب اکثریت منتخبین شوراهای اسلامی استان فارس، ریاست شورای اسلامی استان فارس شد و برجسته ترین نوع فعالیت ایشان در اولین بار پیشنهاد ارتقاء بخش رستم به شهرستان بود که این مهم به بار نشست. به اذعان همه آنانی که در روند اجرایی تبدیل بخش رستم به شهرستان بوده اند ارتقاء این بخش به شهرستان با اهتمام ایشان و صدالبته همکاری دیگران بوده است و خدمات ارزنده ی دیگری که در این مجال نمی اید.

مهم تر از همه او معلم بود، معلم شورا. سید بود، سیدِ.. اکبَر. ادبیات خواند. برای همین بود که با بلاغت و فصاحت سخن می راند. ادبیات را با لسان عرب خوانده بود که در بیاناتش با سلامت و ذکاوت از آیات قرآنی و احادیث سبحانی بهره جوید. از پایان نامه حقوقش دفاع کرده بود تا همواره دفاع از حقوق حقه ی مردم را تکلیف خود بداند و دانست تا حدی که جان و مال و آبرویش را به اعتبار گذاشته بود.

آنچه او را با این همه خدمت از دیگران متمایزتر می کند و جایگاه و منزلتش را باارزش تر، نداشتن منصب دولتی در طول دوران عمرش بوده است و به آنهایی که صندلی ها را اشغال کرده اند نشان داد با خرقه و سلک معلمی هم می توان به مردم خدمت کرد.

و بالاخره قصه به آنجا رسید که قلب سید اکبر در ایستگاه حقوق متوقف شد.

روز وصل دوستداران یاد باد

یاد باد آن روزگاران یاد باد

کامم از تلخی غمم چون زهر گشت

بانگ نوش شادخواران یاد باد

یادش گرامی باد که غم پنهان در نگاهش، نشان از دل نگرانی های اجتماعی داشت.

 *کارشناس ارشد مدیریت

نوشته شده توسط دولت آبادی در یکشنبه بیست و نهم آذر 1388 |

َََََقله كلي يا ليدوما

كدام ماندگار خواهد شد؟

ليدوما: نام چهارمين بناي بزرگ تاريخ دوره هخامنشي است كه در اسفند 1385بوسيله گروهي از كاوشگران ايراني ودانشگاه سيدني استراليا در استان فارس شهرستان ممسني،منطقه فهليان،روستاي سروان جنجان كشف شده است .

به گفته عليرضا عسكري سرپرست هيات كاوش ممسني اين بنا بعد از شوس ،پاسارگارد وتخت جمشيد(پارسه)چهارمين بناي تاريخي دوره هخامنشي است.

اين كاخ با پايه ستونهاي كشف شده به نقش گلهاي هشت پر (لوتوس) وشيارهاي بزرگ نخلي شكل مرينند.وجود چنين بناي با شكوهي بين شوش وتخت جمشيد –

بي نظير است.

قله كلي:اصطلاحي است عاميانه بين مردم منطقه جنجان كه از سالهاي پيش بر سر زبانها جاري مانده است ومنظور قلعه اي  كه ويران ومتروك است.

به دنبال اين كشف بزرگ شايد بعد از كارشناسان حوزه ميراث فرهنگي و علاقه مندان مسائل تاريخ ايران باستان بيشترين خوشحالي ،گپ هاي محفلي وs.m.sهاي رد وبدل شده بين مردم ممسني بوده است.

روشن است   گفتگوها وخوشحاليهاي مردم به پايان خواهد رسيد،اماآيا قله كلي مي ماند يا ققنوس ليدوما بار ديگراز دل خاك بيرون ميآيد وشكوه و عظمت تمدن

ايراني را نشان خواهد داد،موضوع بحث است.

"پيرمرد حدود 80ساله اي گفت: 7يا8ساله بودم كه عده اي خارجي(انگليسي)به همين منطقه آمدند(ليدوما)وسنگهايي پيدا كردند و روي آن را پوشاندند.خانم حدود 47 ساله ديگري گفت: 7يا 8 ساله بودم كه تعدادي خارجي (آمريكايي) به همين محل براي كشف آثار باستاني آمدند كه با من با لباس محلي عكس گرفتند" بين اين دو نقل حدود 40 سال فاصله است.مي ترسم 40 سال آينده 7يا8 ساله ديگري   بگويد خارجياني (استراليايي)آمدند و در اين منطقه كاخي را كشف كردند بنام"ليدوما" و كلي هم در روزنامه ها ، رسانه ملي و وبلاگ ها از آن با افتخار ياد كردند.

از نقل كه بگذريم بنظر ما ليدوما دوباره متولد شد و بر همه آنهايي كه برايراني بودن خود مي بالند و به تاريخ وتمدن ارج مي نهند، وظيفيه ملي و ميهني هست در پاسداشت اين گوهر گرانقدر  وارزشمند دريغ نورزند.

مردم فرهنگ شناس ممسني از سازمان ميراث فرهنگي و گردشگري استان فارس انتظار عاجل دارند كه ليدوما را در يك پروژه عظيم در اولويت برنامه هاي ملي قرار دهند.

12/12/85   

نوشته شده توسط دولت آبادی در چهارشنبه شانزدهم اسفند 1385 |

حس مشترک

چند سال قبل در برگشت از سفر زیارتی مشهد مقدس به همراه خانواده  ، روی پمپ بنزین یکی از شهرهای استان خراسان توقف نمودم . بطور اتفاقی یکی از افراد محل را دیدم . به محض اینکه متوجه هم شدیم ، همدیگر را در بغل گرفته کلی خوش و بش و احوالپرسی و بعد از آن خداحافظی و بر مرکب خویش نشسته و به سمت دیار حرکت نمودیم . در راه که می دویدیم در دلم خندیدم و گفتم عجب ، این آقا را بارهای بار در محل سکونت می دیدیم  و در کنار هم مثل دو تا غریب رد می شدیم حتی دستی هم به هم تکان نمی دادیم . چه شده که اینجا اینقدر به هم چسپیده ایم .

چند روز پیش هم متاسفانه عزیز یکی از همسایه های قدیمی که حقیر هرگز روی ماه آنرا ندیده بودم به سوی خدا شتافت ، باور کنید با شنیدن خبر فقدان این عزیز کل وجودم به هم ریخت ، آنقدر احساس نزدیکی و تألم کردم که شاید برای فامیل اینچنین نبودم.

از این دست ارتباطات  عاطفی بسیار است . شده که آدم برای از دست رفتن و وداع با یک چهره تلویزیونی ، سینمایی ، ادبی ، تاریخی ، علمی و ... روزها حیران و متاثر باشد.

بررسی ابعاد علمی این وقایع از دیدگاه روانشناختی ، جامعه شناختی و ... از توان حقیر و حوصله این گفتار خارج می باشد. آنچه که به آن اطمینان داریم آنست که در وجود همه آدم ها یه نقطه و حس مشترکی وجود دارد که با شعاع های مختلف ، متفاوت ، متنوع و متشابه با همدیگر نزدیک و یا دور می شوند. شعاع ارتباطی این حس مشترک ، خانوادگی ، دوستانه ، محیطی ، فکری. اندیشه ای ، تحصیلی و ... است که اساس ارتیاطات عاطفی را شکل می دهند.

آن چیزی که اکنون آدمها را آزار می دهد فاصله گرفتن از این احساس ارزشمند است و متاسفانه هر چه عقربه زمان به جلوتر حرکت می کند شعاع این حس مشترک کوتاهتر ،  کم رنگتر ، کم سوتر و ضعیف تر و خلاصه کم اهمیت تر می شود . معادله مجهولی هم نیست که نشود آنرا حل کرد . کافیه که بدونیم کی بودیم ، کی هستیم ، کی می خواهیم باشیم.

نوشته شده توسط دولت آبادی در یکشنبه هشتم بهمن 1385 |

هوالبصیر

نامه ای به یک تنها

                                سلام

راستش از روزی که پای تلفن ، همراه ،نقلیه سریع ؛ زندگی صنعتی وارد عرصه گردیده  . نامه نگاری از یادمان رفته است . و نمی دانیم از کجا شروع کنیم تا چند سال پیش وقتی مردم می خواستند نامه ای به دوستان یا فامیل خود بنویسند اول جویای سلامتی و دوری از ملال و خبرهای تازه محل و در پی آن خبر ارسال پول یا در خواست وجهی ( اگر فامیل بودند ) سئوال جواب و استفاده از کلمات پایانی مثل ارادتمند شما ؛ قربان شما ، کوچک شما ، دوستدار شما و ......... رسم نامه نویسی بود .

اما امروز می خواهم یک نامه متفاوت از گذشته و حال بنویسم به عزیزی تنها که پای در چرخه ای گذاشته که جدا شدن و پیوستن از آن دشوار است .

تنهای من . می خوام یه بار که شده باهات درد دل کنم ؛ نذارم بیشتر از این ناگفته ها در وجودم جاری باشند . می دونم که با من هم عقیده ای و تحمل شنیدنش را داری و اعتراف هم می کنی ؛ اما همه مون یه جوری در کنارش رد می شیم .

شنیده ام که دستت خالیه و خانم بشدت بیمار هستن و به سختی روزگار می گذرانی !

راسه که می گن بر آشیانه کبوتران بازهای سیاه مستانه هله هله می کنند و تو هم حسرت گذشته را می خوری و به یاد خاطرات قدیما نفسی در سینه  می بلعی .

گفته اند که پسر بزرگت یه ماشین صفر خریده و یکی از دختر خانمها هم در دانشگاه قبول شده ؛ راسته که دو تا از پسرهات درس و مشق را ول کرده اند و شما هم اونا را به امان خدا گذاشته ای !

راستش را بگو ؟مواظبی ؛ نصیحت می کنی ؛ دعا می کنی ؛ شکایت می کنی و.... یا نه قصه می نویسی برای فردا .

تنها جان . می دانی که مرگ خاموش کبوتران ماده خبر از چه می دهند !؟ خبر از محنت و درد پنهانی که آهسته آهسته  می سوزاند تار و پود دلها را

می دانی که عروج جمعی پرندگان خونین بال شکسته "چه سری" در راه دارند ؟ امان از آن همه تندیس "تقدیر" الهی

می دانی که چرا ! گلهای شقایق یک به یک پزمرده می گردند ؟ بماند

باری : غرض از ذکر این گفتارناقص  تنها گوشه ای از حدیث مردم امیدواری است که به فردایشان دل بسته اند . هر چند که ندارد مرحمی اما شاید بیاراید خفته ای درویش را و شاید هم بجوید راهی برای فردا.

                                                                               امید به فردایی زلال و روشن

                                                                                                  15/10/85

نوشته شده توسط دولت آبادی در سه شنبه نوزدهم دی 1385 |

4 کیلومتر تا دولت آباد !!!

روز اولی که وبلاگم را باز کردم نوشتم " من هم آمدم " چند خواننده هم تبریک گفتند وبلاگ را با نام دولت آباد محل تولدم معرفی کردم . وبلاگ نویس ظریفی گفت آقا این دولت آباده یا دولت آباده پاسخ دادم برداشت شما هر چه باشه همونه . چرا که تفاوتی در معنا نداشت ودلیلی نداشت بگویم دولت آباد از توابع شهرستان ممسنی در استان فارس و تا بابامیدان 4 کیلومتر فاصله دارد .

در این مدت نه چندان کوتاه از جغرافیا ی بهمنیاری در قالب شعری از جنس شعر ممسنی – ترسیم زندگی دولت آباد در سالهای نه چندان دور در چند بیت . خلاصه از لیلی و مجنون – داهول – تاملی در نکته ها –ویرکن من گفتیل و.... سعی کردم که با اهالی دولت آباد به قول زنده یاد  حسین پناهی :" برگردیم به کودکی"  اما راستش با بینشی که نسبت به جوانان داشتم استقبال مورد رضایت نبود گرچه که می دانم شاید خودم هم نتوانسته باشم انتظارات خوانندگان را پاسخ بدهم اما با همه اوصاف می خواهم این را بگم که تا دولت آباد 4 کیلومتر فاصله هست . اما چرا این همه غریب ! نمی دانم . اگر می خواهید غربت اونوببینید  یک روز به تنهایی به اونجا سفر کنید . کوچه با شل و پکه ، پشت بام خانه ها را با سگهای بی وفا ، گاراج ها را با گله و رمه ؛ باغها را با بوی بهار نارنج و ... بیاد بیاورید و بعد از برگشتن از " کودکی " زندگی کنونی خودتون را با همه ابعادش با تعمق یک ساعت مرور کنید مسلم است که با حقیر هم عقیده خواهی شد . بله عزیزان 4 کیلومتر فاصله ای نیست که ، اینقدر از همدیگر دور شده ایم ....

ادامه مطالب  ..................... بعهده شماست از طریق ایمیل.

نوشته شده توسط دولت آبادی در سه شنبه بیست و هفتم تیر 1385 |

بسم الله الرحمن الرحیم

نامه ای از ابراهام لینکلن به آموزگاران پسرش

به پسرم یاد بدهید:

او باید بداند که همه ی مردم عادل و همه ی آنها صدیق نیستند اما به پسرم بیاموزید که به ازاء هر شیاد انسانهای درست و صدیق هم وجود دارند به او بگویید در ازاء هر دشمنی دوستی هست .

به او بیاموزید در ازاء هر سیاستمدار خود خواه رهبر با ایمانی هم وجود دارد .

می دانم که وقت می گیرد اما به او بیاموزید اگر با کار و زحمت خودش یک دلار کاسبی کند بهتر از این است که جایی روی زمین پنج دلار پیدا کند.

به او بیاموزید که از باختن پند بگیرد و از پیروز شدن لذت ببرد او را از غبطه خوردن بر حذر دارید .

به او نقش و تاثیر مهم خندیدن را یاد آور شوید به او بگویید که تعمق کند به پرندگان در حال پرواز در آسمان به گلهای درون باغچه به زنبورهایی که در هوا پرواز می کنند دقیق شود.

به پسرم بیاموزید که در مدرسه بهتر این است که مردود شود اما به تقلب به قبولی نرسد.

به او بگویید که : به عقایدش ایمان داشته باشد حتی اگر همه در جهت خلاف او حرف بزنند .

به پسرم یاد بدهید که همه ی حرفها را بشنود و سخنی را که به نظرش درست می رسد انتخاب کند .

ارزش های زندگی را به پسرم آموزش دهید.

اگر می توانید به پسرم یاد بدهید که در اوج اندوه تبسم کند به او بیاموزید که در اشک ریختن حالتی وجود ندارد .

به او بیاموزید که می تواند برای فکر و شعورش مبلغی تعیین کند اما قیمت گذاری برای دل بی معناست .

به او بگویید که تسلیم هیاهو نشود.

نوشته شده توسط دولت آبادی در شنبه سیزدهم خرداد 1385 |